vrijdag 19 mei 2017

Geluksdag



Geluksdag

Zomer! Op naar de skiberg, Bergschenhoek. We trainen voor de Rotterdam marathon. In de zomer trainen voor een evenement in april mag vroeg lijken, maar als je een marathon voor het eerst loopt, zoals mijn zoons, vereist dat een lange, serieuze voorbereiding. En serieus is deze training.
We volgen een lang mountainbikepad. Het strekt zich uit over het hele recreatiegebied. Kronkelend, klimmend en dalend, door dichte bosjes en over de boomloze flanken van die vermaledijde skiberg, door de kunstmatige Ardennen - the Dutch mountains. Zweet bijt in mijn ogen. De hete lucht lijkt stil om me heen te blijven, met me mee te gaan. Wolken insectjes stalken me. Ik houd mijn blik strak op het smalle, ruwe pad gericht. Een moment van onoplettendheid en je ligt op je gelaat. Voor me uit zwoegen Koen en Mick. We zijn verbonden door een bloedband, toch kan ik ze slechts met pijn bijhouden. Af en toe moeten we het pad af voor een fietser. In de verte zweeft een roofvogel stil in de lucht. De geur van rijpe bramen en stinkende berenklauw is bedwelmend. Het is fijn en het doet pijn. Seksvrij masochisme.
Aan het eind van de lijdensweg wacht een beloning: de Rotte. Een smalle brug over de rivier verbindt Rotterdam met Bergschenhoek. Als het warm is hangen daar, naar oud-Hollands gebruik, jongeren. Rokend, energydrinks drinkend en zwemmend. Dat gaan wij ook doen. Althans, zwemmen. Ik maak aanstalten om van de brug af te duiken. Een hangjongere vertelt me dat ik beter de andere leuning kan nemen, omdat het daar dieper is. Een meisje zegt: 'hé, die opa doet ook mee!' Ze zijn soms best aardig, die gasten. Mick en ik duiken vanaf de goede kant de Rotte in. Gealarmeerd door gruwelverhalen over scheepswrakken, winkelwagentjes en ouwe ijskasten, duikt Koen liever niet met zijn hoofd naar beneden. Hij springt. Iemand moet het verstandigst zijn. Het koele water is weldadig. In een klap is alle vermoeidheid omgezet is welbehagen.

Op het moment dat we een eindje bij de brug vandaan zijn gezwommen stopt een patrouillewagen en arriveren de veldwachters Bromsnor en Flipse. Hoe graag hadden ze gezegd: 'Op heterdaad, het spel is uit, jullie zijn er gloeiend bij!' Maar het is mijn geluksdag, niet de hunne. 

Laaglander

zondag 16 april 2017

9 april 2017, de marathon van Rotterdam


Altijd is de dag van de marathon de warmste van het jaar, tot dan toe. Pure magie. Dit jaar is het niet anders. Ingebed in donkere, koude dagen is 9 april een kraakheldere, zonnige, warme dag. Niet ideaal voor de lopers, maar wel voor de toeschouwers.
Ik loop die marathon voor de tweeëntwintigste keer. Nooit heb ik mijn kinderen onder druk gezet mee te doen maar spontaan willen mijn jongens de marathon ook lopen. Mick van 35 en Koen van 21. Dat maakt het extra bijzonder voor mij en hun moeders.
De marathon heeft dit jaar zeventienduizend deelnemers. Daarom wordt er in vijf zogenaamde startgolven, met tussenpozen van tien minuten, gestart. Wij zitten in de laatste wave.
We zijn ruim op tijd. Mick vertelt dat hij vrijwel niet heeft geslapen. Hij voelde zich niet nerveus maar hij denkt door teveel suiker in zijn bloed als gevolg van het koolhydraat stapelen. Koen en ik hebben goed geslapen en ontbeten. Ik heb ook nog een fles bietensap proberen te drinken want dat schijnt je zuurstofopnamecapaciteit te verbeteren, maar na een halve fles was ik zo misselijk dat ik de rest maar heb laten staan. Koen begint sowieso niet aan dat soort fratsen.
Voor de start was het best nog koud. Mick liep te rillen in zijn hardloopsetje. Ik had een oud trainingspak aangetrokken, dat ik bij de start gewoon weggooi. Toen ik de warmte van de zon voelde wilde ik het weggooien, maar Miick wilde het de laatste tien minuten nog wel even aan.
Een helikopter cirkelde boven de Coolsingel. Lee Towers zong vanuit een hoogwerker ‘You never walk alone’ en menig traantje werd geplengd.
Toen mocht Ahmed Aboutaleb het kanon afschieten men ging de eerste wave van start
Nadat het eerste startschot geklonken had, schuifelde wij in de massa voetje voor voetje van het Hofplein richting Coolsingel. Wij starten veertig minuten na het eerste startschot. Het was druk en het ging niet al te snel. In het begin, de eerste tien, vijftien minuten is dat wel goed. Rustig inlopen heet dat. Maar de hele marathon moet je je eigenlijk aanpassen aan het tempo van je omgeving, of je moet steeds versnellen, inhouden en tussen mensen door schichten. Allemaal energieverlies. Nee, voor een snelle marathon moet je ergens anders zijn of je moet vooraan starten. Maar dat is nu eenmaal een gegeven. Het mooie van Rotterdam is dat het één groot feest is. Het hele parkoers staan blije, vrolijke mensen je aan te moedigen. Overal staan bandjes, dweilorkesten en deejays. Kinderen met fruit. Picknickers, feestvierders. Rotterdam is een groot feest. Mijn vrouw, mijn ex, mijn dochter - die de kwart marathon had gelopen - mijn kleinkinderen en de partners van mijn kinderen riepen ons toe in Kralingen. De tocht was haast volbracht.
Na de finish wachten wij elkaar op. Koen zag bleek maar had de beproeving goed doorstaan. Mick had het wat moeilijker gehad. Kramp en spierpijn.
Na de marathon was het nog warm in de stad. Het was ontzettend gezellig. De terrassen waren overvol. Grote glazen bier gleden in dorstige kelen. Menig atleet, de medaille om de nek, zat zijn persoonlijke overwinning te vieren. Mick had te veel spierpijn om te gaan zitten; hij zou niet meer overeind kunnen komen en Koen wilde naar huis. Maar de wandeling naar de metro was sfeervol. Thuis gekomen lieten wij ons in de watten leggen met kip piripiri en veel bier. Dat hadden we nodig én we hadden het verdiend.


Laaglander

donderdag 6 april 2017

Laat de boeren maar dorsen


Te laat, te laat zei Winnetoe. Het vervolg is bekend. Veel zaken zijn te laat, de laatste tijd.
Het is te laat voor de SP en in het bijzonder Emile Roemer. Hij blijft een buschauffeur, weliswaar met meer flair en een betere debattechniek, maar hij kon nooit winnen van Jesse Klaver; en dát was the man to beat, vergeet de anderen, vergeet het partijprogramma. Ronald Meyer had een kans gehad. Maar daar is het nu te laat voor. De PvdA is leeggelopen in GroenLinks, niet in de SP.
Danny Blind, ook te laat. Geen genade. Kop eraf.
Voor Groningen is het te laat. Nu het in puin ligt komt een ‘betere’ regeling, nou ja, beter. Vooral een goeie regeling voor Hans Alders, een hyena wat betreft lucratieve bijbaantjes. Als Nationaal Coördinator Groningen heeft hij de afgelopen twee jaar niet veel voor de Groningers gedaan gekregen. Dus de verwachtingen zijn terecht laag gespannen.
Voor Drake is het te laat. Onherstelbare reputatieschade door arrogantie en minachting van zijn fans.
En voor Pia Dijkstra’s ‘voltooid levenwet’ is het te laat. Het momentum is voorbij. Het CDA, dat zeker aan de regering gaat deelnemen, laat het niet gebeuren. En de doktersvereniging KNMG, die ook al streng is voor zijn leden wat betref euthanasie, ziet er geen heil in en werkt er niet aan mee. De overheid gaat dus niet helpen bij zelfmoord omdat men zich verveeld. Zoek maar een hobby. Of maak er eigenhandig, onbegeleid een eind aan.
Voor Zwarte Piet is het te laat. Voorgoed opgenomen in de smeltkroes der geschiedenis.
En voor mij persoonlijk zijn er veel dingen te laat. Als je vijfenzestig bent is het te laat voor een flitsende carrière, te laat om het kanaal over te zwemmen. De Mount Everest kan je vergeten, rennen met stieren in Pamplona zit er niet meer in. Mooie meiden versieren, te laat. Een nieuw persoonlijk record op de marathon, forget it. Te laat voor een literair oeuvre.
Maar dat het voor dat soort dingen te laat is, is een blessing en niet eens in diguise.
Heerlijk relaxt dingen doen waar ik zin in heb en verder de boeren maar laten dorsen. Nee voor ambitie is het gelukkig te laat. Ik hoef niks meer dus kan ik er nooit meer te laat mee zijn.


Laaglander

maandag 13 maart 2017

Lentestop


Ik heb ff last van een writers block
Er is een grauwsluier voor mijn ogen opgetrokken
Mijn vergezicht is weg
Ben aan het vechten voor mezelf
Soms lig ik daar met mijn hoofd onder de dekens
Soms loop ik buiten met Meisje aan mijn zij
Soms knuffel ik mijn liefje plat
Soms verdwaal ik in spannende boeken
Ik neem nu even de tijd voor mezelf en wanneer ik weer belangstelling heb voor de buitenwereld heb dan ga ik weer schrijven.
Tot dan


dinsdag 7 maart 2017

Sarcofagen.


Dat zijn die vreemde granieten kisten/dozen.
Ze lagen naast een kerk ergens in Frankrijk.
Voor het geval dit vreemd lijkt,
in Frankrijk worden de graven zelden in de grond bijgezet
Deze is te hard en stenig.
Ze huizen de doden in kleine huisjes en worden ze in granieten kisten of sarcofagen gelegd.
Ik dacht eerst iets voor de armen want graniet wordt overal in Frankrijk gevonden.
Nu denk ik van niet.
Arbeidsloon is toch wel erg hoog.


Maar gezien door mijn ogen vind ik dit alles bevreemdend en weet ik niet of deze traditie wordt voortgezet.

zondag 5 maart 2017

woensdag 1 maart 2017

Wednesday


Ik heb vandaag mijn dag niet.
Zie mijn lief strompelen, hijgen, zweten en rillen.
Niks aan.
Heb vandaag echt maar een verplichting en die is niet slecht.
Volle verf uit de tubes knijpen op maagdelijk wit papier.
De kleuren zwart/wit.
Samen grijs.
Past bij mijn stemming.
Daarna een ander vel erop leggen en er met mijn handen over glijden, drukken en duwen.
Pagina's van elkaar rukken en kijken wat er te zien valt.
Soms met de steel van een kwast lijnen trekken.
Alles wegleggen en wachten tot het droog is.
Probeerde dit al met olieverf maar die droogtijd!
Ajajaj, zwaar onderschat.
Nu doe ik het met acryl verf.
Voor de rest schrijf ik dit stukje en ga dan in mijn boek duiken.
Vaarwel dag ik hoop dat je héél snel voorbij glijdt.


dinsdag 28 februari 2017

maandag 27 februari 2017

Een bloemetje


Ik geef de wereld een bloemetje door gemaakt met afgedankte lepels en vorken. Deze is geschonken door Twisted Sifter.

vrijdag 24 februari 2017

Investering.

Vanwege alle bezuinigingen door de jaren heen investeren we in ons zelf.
Alle hulp wordt wegbezuinigd en als je ietsjes boven het sociaal minimum verdient betaal je op alles het volle pond.
Dus ben ik vandaag verder gegaan en heb een zuigrobot gekocht en dat in het nette hoor.
Ik weet niet hoe die anders genoemd kan worden.
Hij staat zichzelf nu vol te laden en vanaf morgen, wanneer we alle klein spul op de bank hebben genesteld, mag hij gaan werken.

Nu zoeken we nog een naam voor hem, want Fikkie staat zo vreemd.